Όλα για συνδέσμους και πληροφορίες
Angelina Jolie: Την Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων, ας δεσμευτούμε να βρούμε έναν καλύτερο τρόπο
Πιστωτικές Κάρτες

Angelina Jolie: Την Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων, ας δεσμευτούμε να βρούμε έναν καλύτερο τρόπο

μιτην ίδια μέρα περισσότερα από δύο παιδιά σκοτώνονται και τέσσερα τραυματίζονται στη σύγκρουση στην Ουκρανία. Μετά από περισσότερες από 100 ημέρες πολέμου, σχεδόν τα δύο τρίτα των παιδιών της Ουκρανίας έχουν εκτοπιστεί.

Η σύγκρουση εκθέτει την ευαλωτότητα των παιδιών και την αυξάνει πολύ. Εκτός από τη σωματική βλάβη, υπάρχει και το τραύμα: το αποτέλεσμα του εκτοπισμού, των νυχτών που περάσαμε ακούγοντας βομβαρδισμούς, του χωρισμού από την οικογένεια, του να δουν φίλους και σχέσεις να σκοτώνονται. Το τραύμα σταματάει το όνειρο. Όχι μόνο επειδή έρχονται οι εφιάλτες, αλλά το όνειρο που τραβάει τη ζωή μπροστά. Η σκέψη για το τι θα μπορούσαμε να δημιουργήσουμε. Τι μπορεί να βελτιωθεί. Αυτόν που μπορεί να αγαπήσουμε. Το τραύμα καταστρέφει αυτό που γεννήθηκε το παιδί.

Γνωρίζουμε την πραγματικότητα και τον αντίκτυπο του πολέμου περισσότερο από ποτέ. Όμως, παρ’ όλη την επίγνωσή μας, ο κίνδυνος για τα παιδιά γίνεται μεγαλύτερος. Τώρα μαίνονται περισσότερες συγκρούσεις από οποιαδήποτε άλλη στιγμή μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ένα στα έξι παιδιά παγκοσμίως—426 εκατομμύρια—ζει σε μια ζώνη συγκρούσεων.

Διαβάστε περισσότερα: Τα μηνύματα που κρατούν τις οικογένειες των προσφύγων μαζί

Η σύγκρουση στην Ουκρανία έχει πάρει τον αριθμό των εκτοπισμένων παγκοσμίως περασμένα 100 εκατομμύρια— υψηλότερη από ποτέ καταγράφηκε. Περισσότεροι από ένας στους 100 ανθρώπους παγκοσμίως εκτοπίζεται, ως πρόσφυγας, αιτών άσυλο ή εντός της χώρας τους—πέρα από τον πληθυσμό του Ηνωμένου Βασιλείου, της Γαλλίας ή της Γερμανίας. Από αυτά τα 100 εκατομμύρια, ίσως τα 40 εκατομμύρια είναι παιδιά που αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και τις κοινότητές τους. Για αυτούς, το μέλλον φαίνεται ζοφερό.

Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι τα συστήματά μας για την πρόληψη των συγκρούσεων και των μαζικών ανθρώπινων εκτοπίσεων και την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν λειτουργούν. Τα τρία τέταρτα των προσφύγων ζουν σε παρατεταμένες καταστάσεις, όπου η επιστροφή στη χώρα καταγωγής τους είναι αδύνατη επειδή τα προβλήματα από τα οποία διέφυγαν παραμένουν. Η βοήθεια είναι τώρα τόσο περιορισμένη που το Παγκόσμιο Επισιτιστικό Πρόγραμμα του ΟΗΕ είπε ότι στην Υεμένη «δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να πάρουμε φαγητό από τους πεινασμένους για να ταΐσουμε τους πεινασμένους και… σε λίγες εβδομάδες κινδυνεύουμε να μην μπορούμε καν να ταΐσουμε τους πεινώντας». Στο Αφγανιστάν, οι ΜΚΟ φοβούνται ότι η πείνα μπορεί να σκοτώσει περισσότερους ανθρώπους από τα τελευταία 20 χρόνια του πολέμου. Το Εθνικό Συμβούλιο Πληροφοριών των ΗΠΑ έχει προειδοποιήσει ότι τα δικαιώματα των προσφύγων συγκαταλέγονται μεταξύ των «κανόνων που διατρέχουν τον υψηλότερο κίνδυνο αποδυνάμωσης παγκοσμίως την επόμενη δεκαετία», που σημαίνει ότι, αν δεν ενεργήσουμε, θα υπάρξει ακόμη λιγότερη συμφωνία σχετικά με τον τρόπο προστασίας των προσφύγων.

Δεν μπορούμε να περιμένουμε να περάσουν οι τρέχουσες κρίσεις ή να αναδυθεί ηγεσία σε διεθνές επίπεδο, προτού αναρωτηθούμε τι πρέπει να αλλάξει. Η ελάφρυνση της βοήθειας υποτίθεται ότι είναι μια προσωρινή λύση, η οποία παρέχεται χωρίς διακρίσεις. Οι πρόσφυγες και οι εκτοπισμένοι υποτίθεται ότι θα μπορούν να επιστρέψουν με ασφάλεια στα σπίτια τους μετά από συγκρούσεις ως αποτέλεσμα της διπλωματίας και των ειρηνευτικών συμφωνιών. Τα πρότυπα ανθρωπίνων δικαιωμάτων υποτίθεται ότι εφαρμόζονται με συνέπεια. Αντίθετα, βλέπουμε παραδείγματα προσφύγων που προφανώς υφίστανται διακρίσεις με βάση το χρώμα του δέρματός τους, τη θρησκεία ή τη χώρα καταγωγής τους. Οι φτωχότερες χώρες του κόσμου φιλοξενούν εκατομμύρια πρόσφυγες για δεκαετίες χωρίς ορατό τέλος, ενώ οι πιο πλούσιες επινοούν ακόμη πιο περίτεχνους τρόπους για να κλείσουν τα σύνορά τους και να «εκτοπίσουν» τους αιτούντες άσυλο.

Διαβάστε περισσότερα: Τα παιδιά πρέπει να βρίσκονται στην κορυφή της ατζέντας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες

Πρέπει να αναγνωρίσουμε τι θα χρειαζόταν για να μειωθεί ο αριθμός των προσφύγων παγκοσμίως. Πρέπει να κατανοήσουμε το βαθύ επίπεδο του ανθρώπινου πόνου των ανθρώπων σε αυτές τις καταστάσεις. Και πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι ζούμε ακόμα με παλιούς τρόπους, με παλιές συμπεριφορές. Δεν έχουμε προσαρμόσει τους θεσμούς μας ώστε να ανταποκρίνονται στον νέο κόσμο που εξακολουθεί να διαμορφώνεται.

Λόγω του τρόπου σύστασης του ΟΗΕ, στρέφεται προς τα συμφέροντα και τη φωνή των ισχυρών εθνών σε βάρος εκείνων των ανθρώπων που υποφέρουν περισσότερο από τις συγκρούσεις και τις διώξεις των οποίων τα δικαιώματα και οι ζωές δεν αντιμετωπίζονται ισότιμα. Για δεκαετίες, η κύρια εστίαση ήταν το έργο των διεθνών οργανισμών. Δεν έχει δοθεί αρκετή προσοχή στην ακρόαση των τοπικών ομάδων και των εθελοντών και στην ενίσχυση των προσπαθειών τους.

Δεν προσποιούμαι ότι έχω τις απαντήσεις, αλλά είμαι με όλους όσους αναζητούν έναν νέο τρόπο. Πολλή δύναμη που βλέπω αυτή τη στιγμή προέρχεται από τους μεμονωμένους ανθρώπους σε χώρες που πλήττονται από συγκρούσεις, όπως η Ουκρανία—και από τοπικές οργανώσεις, εθελοντές και τους ίδιους τους πρόσφυγες—που δεν περιμένουν να βοηθηθούν αλλά αλληλοϋποστηρίζονται. Εκεί βάζω την πίστη και την ελπίδα μου, μέχρι να έχουμε το θάρρος να ξαναχτίσουμε τους διεθνείς μας θεσμούς και να τηρήσουμε την υπόσχεση για ίσα δικαιώματα και προστασία για όλους.

Περισσότερες ιστορίες που πρέπει να διαβάσετε από το TIME


Επικοινωνήστε μαζί μας στο letters@time.com.

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.

back to top